Banner12

Djoser verslag Equador & Galapagos eilanden Deel 2

Equador & Galapagos eilanden Deel 2

 

Door de reisbegeleidster van Djoser is gevraagd om een dagboek bij te houden van de reis. Iedereen heeft hieraan meegewerkt, waarna het boek is uitgewerkt en verspreidt onder de deelnemers van deze trip. Hier kan je het 2de deel van het verslag lezen. De verlenging naar Galapagos door 9 leden van de groep.

 

Datum: 21 juli

Namen: Farina en Richard.

Om 5.45 uur liep bij ons de wekker af, zodat we na een verfrissende douche, om 6.30 uur aan het ontbijt konden zitten. Helaas ging de ontbijtkeuken pas om 6.45 uur open. Omdat we om 7.00 uur zouden vertrekken naar het vliegveld, zat ontbijt er dus niet in. Op het vliegveld aangekomen hebben we van iedereen, die niet naar de Galapagoseilanden zou gaan, afscheid genomen.

galapagos_start

Nadat de groep uit elkaar was gegaan, zijn de Galapagosgangers eerst gaan ontbijten bij een ontbijt Mc Donalds. Nadat we 5x gewisseld waren van wachtrij, konden we doorlopen naar de paspoortcontrole. Onze tas met de onderwaterbehuizing van de videocamera werd aangezien als een tas vol messen en aan een grondig onderzoek onderworpen. Nadat gebleken was, dat we met de chips en de metalen sluiting echt niemand konden doden, mochten we doorlopen. Na een tussenstop op Guyaquil (die criminele stad hebben we toch nog 2x gezien), zijn we aangekomen op de Galapagoseilanden. Na de traditionele formaliteiten van deze luchthaven (bv. desinfecteren schoenen), zijn we naar de haven gebracht, waar de woning voor de komende vijf dagen (Darwin Explorer) al op ons lag te wachten.

Na de kamerindeling (waarbij de drie musketiers wederom een klein indelingsprobleem hadden), zetten we koers naar het eiland Santa Cruz. Op dit eiland hebben we mangrovebossen bezocht (per boot). We hebben hamerhaaien gezien, blauwvoet Jan van Genten, Pèpè’s (pelikanen), vegetarische haaien, springvissen en schildpadden.

Na dit bezoek zijn we teruggevaren naar onze boot, zodat we koers konden zetten naar een ankerplaats. Toen we voor anker lagen, was er de mogelijkheid om te gaan snorkelen. Richard dook als eerste het water in (koud!). Na wat rond gesnorkeld te hebben, kreeg Richard de smaak te pakken. Met zijn onderwatercamera ging hij achter een pijlstaartrog aan. En jawel, dit beest was erg camerageniek.

Om ongeveer 19.15 uur ging de toeter en werden we verwacht voor het diner. Tijdens het diner kregen we uitleg over de dag van morgen. Hierna werden we uitgenodigd om naar de bar te komen. De kapitein stelde tijdens deze bijeenkomst alle bemanningsleden voor. Hierna kon de feestavond beginnen. Dit lieten bepaalde mensen (2 om precies te zijn) zich geen 2x zeggen. Het befaamde koppel had niet voor niets de afgelopen drie weken geoefend in het salsa- en merenguedansen. Ze waren met enige regelmaat tot in de kleine uurtjes in danstenten te vinden.

De kapitein werd als beste salsadanser voorgesteld. Dit moest natuurlijk worden uitgeprobeerd. En hoe kun je daar het beste achterkomen ………….. door met alle bemanningsleden te dansen. Wie nu werkelijk de beste is, kunnen ze zelf het beste vertellen.

Zo rond de klok van 22.00 uur zijn we naar onze hut gegaan om dit dagboek aan te vullen. Hierna zijn we heerlijk gaan slapen.

 

Datum: 22 juli

Namen: Coby en Martha.

Naar aanleiding van deze opmerking, kunnen wij het volgende melden:

  • de mensen met de hoogste functies kunnen niet automatisch het beste dansen

  • de mensen, die het beste kunnen dansen, zijn niet automatisch het leukst (en omgekeerd)

Overigens hebben we ook de drie musketiers op de vloer gesignaleerd en Richard bewoog al lichtelijk heen en weer aan de reling van de boot. Dit over gisteravond.

Vanmorgen werden we om 10 voor 5 wakker omdat de motoren van de boot aansloegen. Dit betekent dat, ondanks de drank, de kapitein 10 minuten te vroeg in touw was. Om 6.45 uur stond er een overheerlijk ontbijt voor ons klaar, compleet met cornflakes, yoghurt, kaas, bruin brood, fruit en het onvermijdelijke gebakken ei, doch nu met een plak kaas erin gesmolten.

Daarna was het tijd voor onze eerste dry landing op Plaza Sur. Daar zagen we zeeleeuwen, leguanen, grote rode krabben en veel vreemde vogels. Weer aan boord gekomen, voeren we in twee uur naar Isla Santa Fe, waarbij de eerste (en laatste?) zeezieke te betreuren viel (een Engelse dame).

Spectaculair was de uitvoering van het rampenplan. Na een signaal sjeesde iedereen met zwemvest om naar het voordek, waarna we verdeeld werden over de sloepen. Toen deze oefening tot een succes was verklaard, werd ons alle veiligheidsapparatuur geshowd, van vuurpijl tot noodradar(tje).

Na de overheerlijke lunch hebben veel mensen gesnorkeld en gespeeld met de jonge zeeleeuwen. Dit was natuurlijk een hele ervaring. Aan het eind van de middag maakten we een “wet landing” op Santa Fé, op een strandje vol zonnende zeeleeuwen. Na een wandeling te hebben gemaakt, gingen we weer aan boord, waar ons het avondeten wachtte. Na het eten kreeg Martha door de kapitein een baan aangeboden aan boord, maar ze was alleen bereid de functie van kapitein over te nemen. Morgen krijgt zij dus haar eerste navigatieles in de stuurhut.

’s Avonds hebben we nog genoten van een drankje zonder rum (was op) en lekker gedanst.

 

Datum: 23 juli

Naam: Hans.

Van Isla Santa Fé 0.00 uur – naar Punta Suarez op Isla Española en in de middag naar Garden Bay op Isla Española

Het was me weer het dagje wel! Vannacht over een nogal “knobbelige zee” van Santa Fé naar Isla Española. Flinke beweging, maar, omdat iedereen plat ter kooi lag, geen klachten over zeeziekte te horen en iedereen verscheen ’s ochtends aan het ontbijt. Bij de Punta waren ’s ochtends weer een achttal boten. Vele maken dezelfde tocht, schijnt het. Bij Punta Suarez zijn we gaan wandelen: we hebben zeeleeuwen, zeeleguanen, blauwvoet Jan van Genten en albatrossen gezien. Het was een mooie tocht, die gids Walter relaxed regisseerde, met weinig, maar goede uitleg; met langzaam tempo vol fotogelegenheid. Arme Bianca kreeg echter veel last van haar voetwonden. De uit rotsblokken bestaande route zorgde dat de sandaalbanden als messen werkten. Ondanks baltsende vogels, eieren, en kuikentjes, was de tocht voor haar zeer pijnlijk. Bij het weer instijgen in de boot, moest eerst een zeeleeuw worden weggeapplaudiseerd. Dat lukte pas na doorzetten van ons. Hierna zijn we gevaren naar Garden Bay onder geweldig fijn weer, gladde zee en blauwe hemel. Ondertussen genoten we van een goede lunch, maar de groep aan tafel was wat stil en slaperig van de ochtendervaring.

Om 14.00 uur gingen we met de bootjes naar het strand en naar een rotspartij om te snorkelen en vooral om haaien en roggen te zien.

De ervaring van gisteren werd voor mij niet geheel geëvenaard (evenaar?).

Gisteren was voor mij het hoogtepunt van de totale Ecuadorreis, tot nu: het zwemmen “met” een half dozijn zeeleeuwen. Een onwaarschijnlijke ervaring van samenzijn met die gracieus bewegende, sociale, speelse en nieuwsgierige dieren. Ze “dansen” om je heen, kijken in je ogen en scheren tot op 10 cm langs je. Prachtig!

In Garden Bay echter zag ik geen haai noch rog. Sommige reisgenoten zagen wel vier haaien! Ik jaloers. Toch heerlijk gesnorkeld en gedoken in een ruime school van zwarte geelstaartvissen (daardoor miste Henk helaas een foto!); ik zag een zeeleeuw die een komkommer vasthield etc.

De stemming aan boord is prettig. Het internationale gezelschap vond een goede balans tussen Engels en eigen taal, tussen samenklitten en mengen. Het avondlijk dansen met de bemanning doet verbroederen en - zoals gezegd – het weer werkt erg mee (in plaats van de mist en bewolking, die in dit jaargetijde hier gebruikelijk zijn). De restdagen van de toer mogen van mij (behalve Bianca’s voetzeer) even interessant en gelukkig zijn.

 

Datum: 24 juli

Naam: Zwannie.

Gisteravond was het kalm aan boord. Iedereen was uitgedanst. Iedereen ging op tijd naar bed behalve Martha, die aan de bar een gesprek had met onze gids en geen oog had voor haar omgeving. De vraag was: “Waar was Coby?” ……. We weten het niet. Toen Richard en Henk om 24.00 uur uitgekletst waren, kon de kapitein de boot starten. Omdat we van oost naar west voeren, kwamen we dwars op de golven te liggen. Af en toe had ik het idee dat ik uit mijn bed werd geslingerd. Volgens Bianca (onze ervaringsdeskundige) was het een kalme zee. Dit werd bevestigd door de kapitein. Hij had een mooi verhaal. Hij had één keer meegemaakt dat de golven zo hoog waren dat een van de panga’s (sloep) losgeslagen werd en met een donderend geraas in zee stortte. Een paar bange meisjes, die niet in de hut durfden te slapen, lagen op het achterdek en kregen de schrik van hun leven. Gelukkig was het bij ons niet zo spannend.

Om 7.45 uur hadden we een natte landing op een groen strand. De enige in de Galapagos. We liepen naar een mailbox waar sinds 1793 post wordt verzameld. Wanneer er post is bestemd voor jouw land, dan moet je dit meenemen en op de bus doen. Er was geen post voor Nederland. Wel voor Wales, maar de enige Engelsen in de groep wilden de post niet meenemen want Wales hoort niet bij Engeland. Tineke antwoordde hierop dat Wales Engeland is. De Engelse vond dat de Nederlanders slecht op de hoogte waren, omdat wij niet wisten dat Wales niet bij Engeland hoort. Daarna liepen we door naar een lavatunnel en een grot. Bianca bleef buiten zitten, Tineke zwaaide onder aan de trap af en ik zag het niet meer zitten bij het begin van de tunnel. De anderen zijn doorgelopen met een zaklantaarn in hun hand. Eén van de Zwitserse verpleegkundigen heeft in de grot een duik in het water genomen.

Daarna zijn we naar de pinguïns gevaren. Er zwommen er vier in het water, die hadden ze in Artis gekocht en hier losgelaten (grapje).

We hebben een stukje gevaren en de liefhebbers gingen snorkelen bij Devils Crown. Ze moesten vanuit de panga duiken. Er was een sterke stroming. Er waren veel mooie vissen te zien. Hans zwaaide al gauw af omdat hij problemen met zijn snorkel had. Richard dook onder de rotsen door in de krater. Hij kwam geschaafd aan boord. De Zwitserse verpleegkundigen zagen bloed en wilden gelijk eerste hulp verlenen wat echter niet nodig was.

Na de lunch gingen verschillende van ons even een tukkie doen in de hut, maar we werden al gauw gewekt door de gids. Er waren heel veel dolfijnen om en onder onze boot. We hebben veel gefloten en voor hen geapplaudisseerd. Na een uur zag Farina nog enkele dolfijnen. Prachtig zoals die beesten omhoog springen.

Om 16.00 uur kwamen we aan op Santa Cruz en hebben we in het havenplaatsje gewandeld. Om 18.00 uur gingen we weer aan boord alwaar de jongeren een solodans uitvoerden, evenals sommige bemanningsleden. Vanavond gaan Coby en Martha stappen aan de wal. De anderen blijven aan boord.

Het was een prachtige dag. Vooral het mooie weer is voor de Galapagos, volgens de kapitein, een uitzondering. Meestal is het mistig of regent het in deze tijd van het jaar.

Ook morgen staat ons weer een druk programma te wachten en slapen we weer aan boord omdat het hotel vol is. Wij vinden dat niet erg, want het is leuk aan boord.

 

Datum: 25 juli

Namen: Bianca/Tineke en Richard/Farina

Vroeg opgestaan, Hans en Tineke gewekt en nog even in mijn eentje op het dek gezeten. Om 7.15 uur zetten we koers naar het Darwincentrum. Eindelijk mijn schildpadden gezien. In tegenstelling tot dolfijnen en walvissen, waren ze niet moeilijk te fotograferen. Hoewel het mijn onderwerp was (Tineke had de blauwvoet Jan van Gent en Hans de leguaan) en ze wel degelijk groot en indrukwekkend waren, ga ik toch voor iets meer beweging. Richard stelde nog voor om een potje te knikkeren, maar we hadden maar één knikker. Eindelijk hebben we het boekje gevonden waar we het al weken over hebben. Als cadeautje gekocht voor Hans. Toen zijn we op ons gemak (harder kon ik ook niet) teruggelopen, waar we tot ons grote genoegen weer een goede kop espresso en cappuccino vonden vergezeld van een heerlijk stuk chocoladetaart.

Na de lunch ging de rest van de groep naar de “highlands”, die vanaf de boot aan het zicht onttrokken werden door een stevige mistbank.

Tineke en ik bleven aan boord om in de zon een beetje te lezen en onze bijna dagelijkse evaluatie door te spreken. De resultaten hiervan zijn helaas niet geschikt voor publicatie.

De groep kwam terug en hadden het heel leuk gehad. Ook nog mooi weer, hetgeen ons een beetje tegenviel.

Karina en Tania (sommigen van jullie zullen hen niet kennen) waren met enige bemanningsleden gaan snorkelen. Vervolgens zat ik erbij toen Martha en Coby afspraken in de disco! Helaas kan ik hierover verder niet rapporteren. Als dat maar goed afloopt.

Extra noot van de “highlandmensen”:

Nadat we Bianca en Tineke met de overige bemanningsleden hadden achtergelaten, zijn we met een groep van 7 personen naar de hooglanden gegaan. Nadat we bij een natuurreservaat aangekomen waren, hebben we een wandeling gemaakt van 1,5 uur. Tijdens deze wandeling hebben we ongeveer 15 reuzenschildpadden gezien. Erg leuk!

Hierna zijn we naar een lavatunnel gereden. Deze was zeker 300 meter lang en mooier dan de vorige. Aan het einde van de tunnel was er een leuke verrassing: een restaurantje waar we iets konden drinken. Hierna zijn we teruggegaan naar de boot.

 

Datum: 26 juli

Namen: Coby en Martha.

Wij, Coby en Martha, willen nog even onze ervaringen met de twee disco’s alhier melden.

Uit de ene komt een constante housedreun. Uit de andere het gegil van ongelooflijke groepen meisjes van, echt waar, 8 tot 13 jaar, die op vakantie zijn en “uit” mogen. Toen ze om 22.30 uur massaal de tent verlieten, werd het voor ons pas echt gezellig. Het werd ook steeds moeilijker om de Nederlandse vlag hoog te houden (voor meer info kun je terecht bij Hans). Toch is dat redelijk gelukt.

Ondertussen hebben we nog interessante info over Bianca gekregen, die ons inziens zeker ook in dit dagboek thuis hoort. Zij heeft als enige een koosnaampje gekregen van de voltallige negenkoppige bemanning. Zowel zij als wij leefden in de veronderstelling dat dat “Marina” was (wel zo toepasselijk op zee). Het blijkt echter “Madrina” te zijn, dat staat voor peettante/petemoei, maar dan in de warmere Spaanse zin van het woord.

Toen we haar (= Bianca) met een deel van die bemanning op de foto wilden zetten, duurde dat eeuwen vanwege de bemoeienissen van ene Henk. Dat kwam bemanningslid Rodolpho wel erg goed uit. Die kon zijn arm extra lang op haar schouders leggen en bedankte ons dan ook voor het feit dat het zo lang geduurd had. Toen we in de panga definitief naar wal voeren, stond Rodolpho ons uitbundig uit te zwaaien. Zijn laatste, zeer hartstochtelijke woorden klonken tot ver over zee: “Bye, bye Madrina!”

We namen met een brok in onze keel afscheid van de Galapagos. Na een lange reis kwamen we weer aan in Quito. We hadden het gevoel dat alles om ons heen nog schommelde.

Tja, en wat valt er in Quito nog te beleven? We gingen zonder te tutten, Coby met skisokken aan (koukleum), naar de Argentijn. We hebben er heerlijk gegeten en ontdekten, omdat we voor het raam zaten, een barretje aan de overkant. Martha moest Coby wel overhalen om er even binnen te kijken of het leuk was voor morgen. Toen we er eenmaal binnen kwamen, zijn we de dansvloer niet meer af geweest.

Conclusie: het is dus heel geschikt voor morgen!

 

Datum: 27 juli

Naam: Richard.

Als ik dit zit te schrijven, is ons net medegedeeld dat deze vakantie minstens 1 dag langer gaat duren! Hierover later meer.

Vanochtend zijn we later opgestaan dan de afgelopen vier weken. Na een warme douche (wat op de boot niet echt lukte), zijn we de stad ingegaan om de laatste souvenirs te kopen.

Zo rond het middaguur zijn we naar het Museo del Banco Central gegaan. Hier is een grote verzameling voorwerpen te bezichtigen vanaf de eerste stammen, die in Ecuador te vinden waren, tot nu. Ook is hier een grote hoeveelheid Incagoud te bewonderen. Na dit bezoek zijn we op weg gegaan naar een ijssalon om een lekker ijsje te gaan eten.

Om ontbijtproblemen, zoals vorige week, te voorkomen, hebben we de rest van de middag besteed aan het kopen van een broodje en wat drinken. Toen we, terug op de hotelkamer, alles controleerden, bleek dat nog niet alles in huis was. Terug de wijk in dan maar! Tijdens deze wandeling kwamen we langs: “Libri Mundi”, de beste boekenwinkel van Ecuador. Even rondkijken was het doel, maar hier waren zoveel interessante boeken (vooral over de Galapagos eilanden) dat we hier langer dan verwacht zijn blijven hangen. Ook hebben we hier het door jullie geschonken geld besteed aan het boek “The Galapagos islands” en wij hopen dat wij hierdoor nog vaak aan jullie allen zullen denken!

’s Avonds zijn Farina en ik bij een pizzeria gaan eten (leuk detail: naam van de tent:

“Ch Farina”). Na een heerlijke pizza en een korte wandeling door de wijk van het hotel, zijn we teruggegaan naar het hotel. Hier was het dat we hoorden dat ons vliegtuig morgen niet vertrekt??

Maandag weer, was de reactie van de vrouw achter de receptie. De reden zou in Amsterdam liggen en het toestel zou daar niet kunnen vertrekken.

Dit gaan we morgenvroeg, voordat we naar een ander hotel worden gebracht, even controleren.

Wordt vervolgd!

 

Datum: 28 juli

Naam: Farina.

Voordat we naar een ander hotel zouden worden gebracht, wilden we graag even internetten. Helaas, dit lukte niet omdat het internetcafé naast het hotel pas om 9.00 uur open zou gaan. Nou ja, dan maar even afwachten in welk hotel we terechtkomen en wat de mogelijkheden daar in de buurt zijn. Om 8.45 uur vertrokken we naar het andere hotel. De buschauffeur wist niet waar dit was, dus dit was erg handig. Uiteindelijk zijn we aangekomen bij hotel Escandinavo (vlakbij het hotel waar Joke en Rob hebben gezeten). De buitenkant van het hotel zag er leuk uit, de binnenkant viel tegen.

Het was ons inmiddels ook duidelijk dat we niet naar huis konden omdat er een 24-uurs staking was op Schiphol.

Hierna zijn we op zoek gegaan naar een plek om te kunnen internetten. Wij hebben door deze verlenging namelijk wel een probleem. Richard zou dinsdag gaan werken, dus er moet het nodige geregeld worden. Ook het thuisfront moet nog op de hoogte worden gebracht. Na het nodige heen en weer gemail en het zoeken op internet was alles zo goed mogelijk geregeld. Op internet stond dat het technisch grondpersoneel van de KLM 40% meer wil verdienen en dat ze daarom zijn gaan staken. Overigens stond op de KLM-site dat de vlucht gewoon door zou gaan. Ontzettend raar! (Later hoorden we van mijn ouders dat de vlucht wel als geannuleerd aangegeven stond op Teletekst).

We hadden niet gerekend op nog een dag Quito. Dus wat zouden we eens gaan doen?

Met behulp van een plattegrond zijn we de stad ingegaan. Ons eerste doel was Qui Centro. Dit is een groot winkelcentrum (en open op zondag). Erg leuk.

Dit winkelcentrum ligt aan de rand van het grootste park van Quito: Parque la Carolina. Dit is een ontzettend groot park vol met Ecuadoranen op zondag. Ze vermaakten zich met volleybal, voetbal, skeeleren, fietscross, waterfietsen, een clown, enz. Het park was hier volledig voor ingericht. Hier moet de gemiddelde inwoner van Quito zijn zondag wel door kunnen brengen.

In dit park is ook een natuurhistorisch museum. Dit wilden we graag bezoeken, maar het was helaas gesloten.

Hierna zijn we met de bus naar het Observatorium (sterrenwacht) gegaan. Ook dit was gesloten.

Blijkbaar is de zondag geen museumdag in Quito. Het Observatorium ligt ook in een park: Parque Alameda. Dus toen hebben we ook dit park maar bezocht. Ook hier was van alles te doen voor de Ecuadoranen, maar veel minder dan in het andere park.

Na deze behoorlijke wandeling zijn we teruggegaan naar het hotel.

Het was ’s avonds nog een hele kunst om een leuk restaurant te vinden. Het eerste leuke restaurant was dicht. Het tweede restaurant, dat ons erg leuk leek en inderdaad nog veel leuker was dan de eerste, was gelukkig wel open. Wij naar binnen. Na het grondig bekijken van de menukaart, was Richard erg gepikeerd over de haute cuisine van dit restaurant. Er stond namelijk alleen vis op de menukaart. Dus gingen we maar weer op zoek naar een ander restaurant waar wel vlees op de menukaart staat. Uiteindelijk hebben we toch nog wel lekker gegeten bij een Texasrestaurant, alleen had de ober meer oog voor schone dames dan voor het bedienen.

Toen we ’s avonds in het hotel terugkwamen, stond er nog steeds opgeplakt dat we om 9.55 uur maandagochtend vertrekken. Ik ben benieuwd. Tot morgen.

 

Datum: 29 juli

Naam: Richard.

Beep, beep, gaat onze wekker en na een frisse douche en ontbijt staan we bij de receptie van het hotel klaar om met de bus naar het vliegveld te gaan. Aangekomen op het vliegveld mogen we aansluiten in een rij, waarbij je eerste gedachte is: “Dat redden we nooit!”. Deze gedachte blijkt te kloppen als om 8.15 uur de melding komt dat het vliegtuig vol zit. Helaas.

Nu begint Chris (de reisbegeleider van de andere groep) toch enigszins zenuwachtige trekjes te krijgen. Er komt, volgens hem, namelijk met dit vliegtuig een nieuwe groep aan! Ondertussen ben ik met Henk de grondstewardessenleidster het leven zuur aan het maken. Overigens alleen voor ons negen. (We zijn namelijk samengevoegd met een groep Limburgers, die zo vervelend zijn dat wij allen blij zijn niet met hen de drie Ecuadorweken te hebben doorgebracht, maar met jullie). De andere groep regelt het blijkbaar alleen voor zichzelf.

Zo rond 9.30 uur overvallen we een heel druk KLM kantoor waar een delegatie onze gevoelens gaat overbrengen. Uiteindelijk blijkt dat men een andere vlucht heeft gevonden op 31 juli dezelfde tijd. Tot die tijd mogen we, op kosten van KLM, verblijven in hotel Quito. Dit is een vijfsterrenhotel, volpension geboekt!

Helaas zitten we in het minst mooie deel!

Na de lunch beginnen we aan een nieuwe, maar moeilijke opdracht: herontdek Quito!

Gelukkig moesten er eerst nog een aantal zaken op mijn werk geregeld worden en moesten we nog een nieuwe voorraad geld gaan halen. Hierna zijn we naar het “Natuurhistorisch Museum” gegaan. Gelukkig was dit gisteren dicht. Hier kan je echt alle dieren vinden, die we in de afgelopen weken hebben mogen aanschouwen. Als je dan na een half uur weer buiten staat, kun je het park weer verder bekijken. Toen we voor de tweede maal langs de waterfietsen kwamen, hebben we dan ook snel zo’n waterfiets gehuurd. Farina trappend en ik sturend zijn we dan ook twee keer rondgevaren.

’s Avonds zijn we na het diner nog een klein stukje gaan lopen door de buurt. Bij thuiskomst lag er een leuke verrassing op ons te wachten. Een briefje waarop stond dat we op dinsdagochtend om 6.00 uur zouden vertrekken (in het Duits geschreven). Nadat wij naar de receptie waren geweest, bleek dat dit gebaseerd was op een typfout. Men dacht dat wij (en de rest van de groep) maar één dag zouden blijven. Gelukkig was dit, met behulp van een zeer vriendelijke dame, snel opgelost.

Tot morgen.

 

Datum: 30 juli

Naam: Richard.

Goedemorgen! Allereerst wil ik via deze weg mijn excuses maken aan iedereen, die op 29 juli ’s avonds in de lobby van het hotel was. Mijn gemopper was vreselijk en daar heb ik nu ook wel een beetje spijt van.

De dag is weer begonnen en na een goed ontbijt zijn we gaan internetten om de stand van zaken op mijn (Richard) werk te krijgen. Gelukkig is daar alles geregeld en vormt mijn afwezigheid niet direct een probleem. Zo, dat was een goed begin. Nu nog de dag vullen! Eerst zijn we met de taxi naar shopping centre “le Bosque” gegaan. Dit is een groot winkelcentrum in het noorden van de stad. Vanaf een groot terras (binnen) hadden we een heel mooi uitzicht over het vliegveld. Dan zie je pas hoe laag die vliegtuigen overkomen. Na onze lunch hebben we een taxi gepakt naar “Parque Alameda”. Hier hebben we een bezoek gebracht aan het Observatorium. Erg leuk, zeker omdat de begeleider alleen Spaans sprak en wij alleen Engels/Nederlands. Ik denk dat we toch wel iets wijzer zijn geworden. Na een dik uur stonden we weer buiten.

’s Avonds zijn we gaan eten bij het Argentijnse restaurant waar we ook de laatste avond met de groep hebben gegeten. Nadat we Louïs hartelijk bedankt hadden voor zijn gastvrijheid, zijn we teruggegaan naar het hotel.

 

Gisteren hadden wij een bezoek gebracht aan de zevende verdieping van het hotel. Hier komt vanaf 2 augustus het restaurant (dit is veel beter dan de kelder waar we nu in zitten). Vanaf de zevende verdieping heb je een ongelooflijk mooi uitzicht over Quito met al haar lampjes. Vandaag teruggekomen wilden we dit op de gevoelige plaat vastleggen. Nadat wij uit de lift stapten, werden we direct aangesproken door een heer, die vroeg of hij ons kon helpen. “Zeker”, antwoordden wij, “we willen een foto van het uitzicht!” “No problem” antwoordde hij terug en na het schieten van dit plaatje wilde hij van ons weten of wij in het hotel sliepen en hoe we het vonden …………

Geen paniek, ik heb deze heer niet getrakteerd op het gemopper van gisteren. We hebben hem verteld dat het een schitterende locatie voor een restaurant is en zijn toen snel weer naar beneden gegaan (anders had ik misschien wel zijn cocktailparty verpest!). Na het leggen van de laatste hand aan dit dagboek, hoop ik (en Farina ook, alhoewel die nog wel wil blijven) dat we dit dagboek weer openen als het wordt uitgewerkt in de computer.

Het vertellen aan jullie hoe onze dag is geweest is niet erg, maar na vier dagen Quito raakt ook onze duim eens leeg!

Toch nemen we met pijn in ons hart afscheid van Quito, hoofdstad van Ecuador. We zijn hier nu echt vaker geweest dan in de hoofdstad van Nederland.

 

Datum: 31 juli / 1 augustus

Naam: Farina.

Vanochtend zijn we al om 4.45 uur opgestaan. Toen we om 6.00 uur op de bus stonden te wachten, werd ons verteld dat die pas om 7.00 uur zou komen. Dat was vroeg genoeg.

Uiteindelijk is er toch nog een klein busje gekomen. Onze groep is als eerste weggebracht naar het vliegveld. Dit keer hadden we geen problemen op het vliegveld. We kregen mooie zitplaatsen. Zoals gewoonlijk vroeg ik om een plaatsje bij het raam en kreeg Richard dit. We hadden 8,5 kilo overgewicht, maar ook dit leverde geen problemen op.

Rond 10.10 uur ging het vliegtuig de lucht in. Na ongeveer 2 uur en 15 minuten vliegen, maakten we een tussenlanding op Bonaire. Na een korte stop gingen we weer verder. Nu nog 8 uur en 50 minuten vliegen. We hebben geprobeerd wat te slapen. Dit lukte Richard wat beter dan dat het mij lukte.

Om 5.40 uur kwamen we, na een goede vlucht, aan op Schiphol.

Nu nog met de trein naar huis. Dit was nog niet zo eenvoudig omdat er een dag eerder een trein was ontspoord. In de trein hebben we nog een Nigeriaan (in vol ornaat) ontmoet en een Nederlands sprekende Keniaan (“de blonde Nederlander”), die eigenaar is van een aantal restaurants in Zuid-Afrika.

Om 9.05 uur zijn we dan toch aangekomen in ’s-Hertogenbosch. Mijn vader heeft ons opgehaald van het station. Rond 9.35 uur waren we thuis van deze geweldige reis.

*****

Free Joomla! template by L.THEME