Banner6

Djoser verslag Equador & Galapagos eilanden Deel 1

Equador & Galapagos eilanden - deel 1

Door de reisbegeleidster van Djoser is gevraagd om een dagboek bij te houden van de reis. Iedereen heeft hieraan meegewerkt, waarna het boek is uitgewerkt en verspreidt onder de deelnemers van deze trip. Hier kan je het eerste deel van hetverslag lezen, de reis naar Equador. 

Datum: 29 juni / 30 juni

Naam: Joke

Eindelijk was het dan 29 juni, onze eerste reisdag van onze reis naar Ecuador. Het vliegtuig zou pas laat vertrekken, dus overdag hadden we nog alle tijd om wat laatste dingetjes te doen.

Het inchecken verliep vlot, evenals het boarden. We vertrokken stipt op tijd, om 23.55 uur. Na een lang stuk vliegen, landden we op Bonaire. Hier mochten we even het vliegtuig uit. Even de benen strekken en wat frisse lucht, leken de meeste te denken. Helaas mochten we niet buiten blijven staan en werden we allemaal verzocht de, wat saaie, transitruimte in te gaan. Daarna gingen we op weg naar Guayaquil. Vanaf hier was het nog maar 50 minuten.

In Quito aangekomen staan César (onze chauffeur) en Karin (onze rots in de branding) al klaar om ons welkom te heten in Ecuador. Na het welkomstpraatje van Karin, verdwijnt iedereen naar z'n kamer, waar sommigen direct in slaap vallen. Anderen gaan op pad om Quito te verkennen. Dichtbij is een overdekte (toeristen) markt te vinden en ook het Parque El Ejido. Het is er erg druk. Er zijn kraampjes, slapende mensen in de schaduw, voetballende en volleyballende jongeren te vinden. Midden in het park staat een man een heel verhaal af te steken tegen een grote groep toeschouwers. Toch jammer dat je er zo weinig van verstaat.

‘s Avonds wordt er gezamenlijk gegeten in "The Magic Bean". Al vroeg haken de eerste af, maar ja, het is nu eenmaal een tijdsverschil van 7 uur en dat merken we allemaal.

 

Datum: 1 juli

Naam: Simone

Om de waarheid te vertellen: het is nu al de volgende ochtend bij het ontbijt.

Wat een dag gisteren. Na, als een blok geslapen te hebben, vertrokken we om 8 uur richting Tena. Het plan was om ‘s ochtends in warmwaterbronnen te liggen, tussen de middag de wereldberoemde Ecuadoraanse forel te eten, een pas van 4100 meter over te steken etc. Afijn, na een tijdje rijden, we waren al geklommen tot 3800 meter, werden we door chauffeurs tegengehouden. De weg naar Tena bleek namelijk afgesloten / geblokkeerd omdat de bevolking al jarenlang belasting betaald om de weg te repareren en de overheid dat niet doet. Dus het alternatief was een route via Baños, waarvan Karin vertelde dat dit een bijzonder slechte weg was. Vorige week waren ze ook gedwongen deze weg te nemen en kwamen toen pas midden in de nacht bij het hotel aan. Ojee, nog geen uurtje later werd Rob ziek in de bus. We zij gestopt langs de kant van de weg en na een uur konden we weer verder. Iedereen was rood van de zon, want niemand had er aan gedacht in te smeren. Inmiddels was het al twaalf uur en konden we Quito nog bijna zien. Vol goede moed echter reden we verder. Jammer genoeg was het erg bewolkt, waardoor we alle vulkanen, waar we langsreden, niet konden zien. TOTDAT: jawel! De Tungurahua spuwde rook en as!!! Juist toen de wolken even weg waren. WOUW!!!

Vanwege de omweg die we moesten maken, zouden we die spannende forel missen. Op zoek dus naar een ander lunchadres. Dit vonden we uiteindelijk rond een uur of drie, bij een Chinees. Met een hele kleine wc. We hebben lekker gegeten, maar we waren wel een beetje uitgeschoten met de salsa (heet!). Met een volle buik gingen we weer verder richting nevelwoud, een vegetatie die voorkomt tussen de 1000 meter en de 3500 meter. Erg indrukwekkend, ook vanwege de hele smalle weg met metersdiepe afgrond, vol met gaten. We zijn met de bus door een rivier gereden en soms dacht ik dat we de afgrond in zouden glijden. Maar César heeft ons veilig weer naar betrouwbaarder weg vervoerd. In een dorp kwamen we langs een politiepost. Politiemannen kwamen de bus in, maar we mochten verder. Een paar minuten later kwam de chauffeur er achter dat de papieren van de bus bij de politie achtergebleven waren. Dus weer terug! De laatste etappe naar het hotel was lang, maar (tot het donker werd) wel heel mooi. Bananenbomen, grote varens, etc. zorgden voor een heus "junglegevoel" Karin probeerde ons soms op te monteren door te vertellen dat we er toch echt bijna waren. Ik dacht dat het nooit zover zou komen, maar het hotel bleek echt te bestaan. Nadat we eindelijk de bus uit konden, hebben we nog een avontuurlijke wandeling gemaakt in het stikdonker voordat we bij het hotel kwamen. Gelukkig liepen wij bij Karin, die ons kon vertellen, dat de brug, die we over moesten, een paar planken miste.

Bij het hotel werden we onthaald met een echt geweldig driegangen menu. Hoewel het inmiddels half 10 was en ik niet echt meer aan eten wilde denken (eerder aan slapen), heb ik me laten verrassen. Gelukkig maar, want we kregen een mooi cadeautje in bananenblad met een strik erom. Er zat een erg lekker visje in. En toen als de sodemieter naar bed. We sliepen met z'n tweeën in een soort slaapzaal. De hele nacht klonken er buiten allemaal spannende junglegeluiden en toen ik vanmorgen uit het raam keek, dacht ik dat ik in een film was beland. Prachtig gewoon.

Al met al een dag vol verrassingen, waarvan ik ongetwijfeld de helft ben vergeten te vertellen. Motto van de dag: in Ecuador loopt nooit iets volgens plan, dus is het onzin plannen te maken.

 

Datum: 2 juli

Naam: Hanneke

Vanochtend zijn we wakker geworden van getikker op het dak van onze "lodge". Even getik, even rust en af en toe "gekra". Marleen, ondertussen ook wakker, begint een dialoog met hetgeen boven ons hoofd loopt. Volgens haar een "oerwoudvogel".

Het polshorloge loopt af, het is 7.00 uur. Wassen en aankleden en de bagage scheiden in afdeling "jungle" en afdeling "opslaan". Vervolgens ontbijten in Establo de Tomas.

De vogel op het dak blijkt een prachtige rode ara, een van de tropische huisdieren van de lodge. Een resusaapje, een toekan en een hond met een vreemde hoofdwond behoren ook tot de inboedel. Marleen kan er geen genoeg van krijgen om ze te aaien en te voeren. De vrouw des huizes was verrukt over de aanwezigheid van Marleen. Dit was de tweede keer dat er een kind bij de groep was.

Het ontbijt was heerlijk, zowel het eiergerecht, de broodjes als de koffie verkeerd (hete melk en oploskoffie). Kortom, een prima start.

Na het ontbijt zijn we met de "jungle"-bagage teruggewandeld over het stenen pad en de brug (met gaten). Dit is overdag toch prettiger.

De bus reed over een hobbelweg naar een plaatsje voor de laatste inkopen (snoep, regenjas of zaklantaarn). Marleen kocht een radio met oortelefoontje, ook heel handig.

Vervolgens ging de bus op weg naar Santa Rosa. Karin vertelde over de geschiedenis van de weg (bewijs van Ecuadoraans gebied), over de verschillende levenswijzen van hoog- en laaglandindianen en over de kwetsbaarheid van het ecologisch systeem van het regenwoud. Ik wist niet, dat de vruchtbaarheid van het land afhankelijk is van het tempo waarin rottende bladeren en dergelijke voor voeding voor de bodem moeten zorgen omdat alle regen de waardevolle stoffen uit de grond "wegwast".

César is ook van onschatbare waarde. Regelmatig stopt hij de bus om ons te attenderen op vogels, planten en struiken. Soms stapt hij uit, snijdt iets af met een kapmes en vertelt het verhaal aan Karin. Karin vertaalt het voor ons, Marleen toont het voorwerp met toelichting aan alle passagiers en zo vliegt de busreis voorbij.

Bij Santa Rosa werd op ons gewacht. Even plassen, reddingsvesten aan en de boten in. Heerlijk zo op het water. Dit had, wat mij betreft, heel lang mogen duren. Helaas, na ruim een kwartier waren we al op de plaats van bestemming. Ons "hutje" was fraai gemaakt van hout met een bamboerieten dak, op lage palen.

Na de lunch, in een prettige ruimte, gingen we op excursie naar het Indianendorpje op tien minuten loopafstand. Dit werd vijf minuten varen in verband met de hoge waterstand. Omdat de groepen op elkaar moesten wachten, ging Marleen vast voetballen met een paar kinderen uit het dorp. Eerst met een kalebas, maar toen kwam het jongetje met een echte bal. Het schooltje riep, mede door de toelichting van onze gids, heel wat sympathie op zodat er spontaan een actie op gang kwam om het schooltje te sponsoren.

Vervolgens zijn we naar de burgemeester van het dorp, 500 meter verderop, gewandeld. Hij was 75 jaar, zijn vrouw 69. Beide waren topfit dankzij een tropisch drankje. Het was boeiend om te horen hoe zij, met respect voor de natuur, hun leven al generaties lang leven. De machteloosheid over de nabije toekomst en het idee, dat deze mensen hun leefomgeving straks misschien kwijt zijn, is triest.

Door uitwisseling van een bananenjenever, koekjes en zware shag werd de ontmoeting ontspannen en zwaaiend werd er afscheid genomen.

Vandaag hebben we veel geleerd over planten en dergelijke. We werden er dorstig en hongerig van. We hebben lekker gegeten met een kopje thee toe en vervolgens zijn we met zijn allen rond het kampvuur gaan zitten. De baas van de lodge hield een speech, we brachten een toast uit met een warme, mierzoete en lekkere borrel en toen was er muziek. Gitaar en zang van César............... what a guy................

 

Datum: 3 juli

Naam: Bertil

Om plusminus half zeven zijn we opgestaan na een nachtje lekker geslapen te hebben in de hut. De douches waren koud, maar dat went wel als je er een tijdje onder staat. Om half acht hebben we ontbeten en daarna werd de groep opgesplitst in tweeën. Eén groep ging 's ochtends de jungle in en de andere groep ging naar een dierenopvangcentrum. Martine en ik zaten in de groep, die het opvangcentrum ging bekijken. Vanaf de lodge was het ongeveer anderhalf uur varen met de kano over de Rio Napo. Dit dierenopvangcentrum herbergt dieren, die in beslag genomen zijn door de politie. Er zijn apen te zien, papegaaien en tapirs etc., etc. Deze dieren worden weer in goede conditie gebracht en als het mogelijk is weer losgelaten in het oerwoud. Na ongeveer anderhalf uur rondgekeken te hebben, zijn we met de kano teruggevaren naar de lodge.

Daar hebben we geluncht en ons psychisch voorbereid op de zware tocht, die ons te wachten stond (dat werd ons tenminste door de andere groep verteld). Om half drie moest het gebeuren. We begonnen met de jungletocht. Er ging een gids mee, die van alles en nog wat vertelde over medicinale planten en vruchten, die je kunt eten. Na 2,5 uur gelopen te hebben, kwamen we weer aan bij de lodge. Omdat het in de jungle bijzonder klef en vochtig was, had iedereen ontzettend behoefte aan een lekkere, koude douche of een duik in de rivier.

Nadat iedereen zich had opgefrist, was het tijd voor het diner. We hebben nog wat na zitten keuvelen en hebben vervolgens nog even bij het kampvuur gezeten. Rond 22.00 uur gingen de meeste naar bed omdat we de volgende dag al weer vroeg op zouden moeten staan, namelijk om kwart over vijf, om aan de reis naar Baños te beginnen.

 

Datum: 4 juli

Naam: Martine

Onze laatste ochtend in de jungle. Om kwart over vijf worden we gewekt door het geluid van een toeter. Mij doet dit geluid wat denken aan een midwinterhoorn. Gisteren is ons verteld, dat we zo vroeg opstaan om de dag goed mee te maken. We zullen weer terugreizen naar Tena om de rest van onze bagage op te halen. Daarna gaan we door naar Baños. Voor de jungle hebben we het hoognodige meegenomen. Rond half zes komt Marleen ook nog even langs om iedereen wakker te maken. Maar, als blijkt dat iedereen dat al is, wordt de actie snel gestaakt. Met onze zaklamp lopen we naar boven, waar de wasgelegenheden en wc's zijn, om toilet te maken. Zo langzaam aan wordt het buiten wat lichter, wat enorm prettig is om wat meer wakker te worden.

Het ontbijt wordt weer geserveerd in het restaurant (6.00 uur). Eerst een heerlijk vers fruithapje, daarna het gebruikelijke brood met jam en deze keer ook verse kaas. Na een stevig ontbijt kunnen we de dag waarschijnlijk goed doorkomen.

Rond 7.00 uur vertrekken we van Yacuma Lodge. Ook de eigenaar gaat met ons mee om ons naar de overkant te brengen. Het water van de rivier de Napo is ondertussen ongeveer een meter gezakt, zodat we een omweg moeten maken.

Weer terug in de bus, vervolgen we onze weg naar Tena. Het is wel weer comfortabel om op een beklede bank te zitten. Na een fotostop, om een mooie panoramafoto te maken van de Rio Napo en de jungle en een plasstop, komen we rond kwart over 10 aan in Tena. Karin en César halen onze koffers, de rest van de bagage, op en wij hebben even tijd om inkopen te doen. Ondertussen is de bewolking wat minder geworden, maar we weten dat dat snel kan veranderen. We vervolgen onze weg verder naar Baños over de hobbelige weg. Na weer een plasstop blijkt dat één van de achterbanden vervangen moet worden. Hij loopt langzaam leeg. Helaas is het "bandencentrum" niet open en is César zelf de klos. Alles wordt even vastgelegd op de gevoelige plaat, oftewel de foto- en cameraploegen zoeken het beste plaatsje om dit gebeuren te bewaren voor het nageslacht.

Rond kwart over 2 komen we aan bij het restaurant "El Toro" in Puyo, alwaar we onze bestelling opgeven. Eén en ander gaat zo'n 40 minuten duren, zodat wij ondertussen naar de balsafabriek kunnen (ongeveer 5 minuutjes lopen). In de balsafabriek worden uit balsahout kaketoes, papegaaien etc. gesneden en dan beschilderd en gelakt. César haalt ondertussen toch een hele nieuwe band. Teruggekomen bij "El Toro" stond de warme lunch al bijna klaar...... dat is nog eens handig!

We rijden verder naar de Rio Passasa. Ook de provincie heet zo. Karin koopt nog wat granadillas. Dat zijn passievruchten met een aardig harde schil. Binnenin zitten kleine sappige pitjes. Een lekkere zoet-frisse smaak (misschien was dit ook wel na de waterval).

O, nu ben ik toch (bijna) het belangrijkste van de dag vergeten. Na de lunch hebben we de eerste witte broodsweek van het bruidspaar Françoise en Irma gevierd met een verrukkelijke ijstaart. Ik ga verder met waar ik net gebleven was........

Rond 4 uur/half 5 komen we aan bij een gigantische waterval, ook wel de duivelsketel, genoemd. Met donderend geweld komt het water naar beneden. De afdaling gaat wat sneller (in 10 minuutjes) dan het opstijgen (ongeveer 20 à 30 minuten). Je merkt maar weer eens hoe het gesteld is met de conditie.

Als iedereen terug is, rijden we het laatste stukje van de tocht naar Baños. De weg wordt steeds beter. Om ongeveer half 7 zitten we in ons mooie hotel. Na een warme douche voel je je schoon, maar bovenal een mens. Het avondeten gebeurt in een groepje of op eigen gelegenheid. Daarna gaat er nog een groep (de salsa) dansen, aan een barretje zitten of op een terrasje.

De tijd gaat eigenlijk veel te snel. Nu is er alweer een dag voorbij.

 

Datum: 5 juli

Naam: Ronald

De zevende dag staat in het teken van het eigen initiatief - vandaar dat het verslag van deze dag, meer dan dat van andere dagen, een persoonlijk verslag is.

Om 7.45 uur begon onze dag. Dat is inderdaad vrij vroeg voor een vrije vrijdag (vrij veel v's - vijf! - in voorgaande zin), maar dat is te verklaren door het feit dat we de avond ervóór "per ongeluk" in slaap waren gevallen.

Vrijdag = wasdag. Net voor achten bereikten we de wasserette, die we volgens het Djoser-kaartje moesten hebben en waar we vriendelijk werden ontvangen. De pret was van korte duur, want het was de bedoeling onze zorgvuldig dichtgehouden vuilniszak met was te openen en de te wassen kledingstukken in een tabel te turven. De bijgevoegde kleding, waarin wij onze jungletoer hadden gemaakt, maakte het openen van de zak voor de aanwezigen een bijzondere ervaring: het reukorgaan werd dusdanig geprikkeld dat het ons voorkwam dat de toiletten in de lodge naar viooltjes hadden geroken.

Hierna gingen we ontbijten tegenover ons hotel, alwaar de kaaspannenkoek inderdaad goed was. De eigenaar vergast(t)e ons tevens op "koffie". Toen wij terugkeerden naar onze hotelkamer overhandigden een grijnzende Martine en Bertil ons dit dagboek.

Baños is een levendig dorp. Veel cafés (internet- en gewone), een drukke markt en een kerk, die - net als de moskee - meer dan ontmoetingsplaats dan als gebedshuis lijkt te dienen. Na deze dorpswandeling besloten we het gedeelte te bezoeken waaraan Baños zijn naam dankt. Inmiddels hadden we meer reisgenoten ontmoet, die van plan waren de baden te bezoeken. Ik vraag me af of hen hetzelfde gevoel bekroop toen ze de thermale baden zagen (letter "i " op voornoemde kaart). Ze waren therminaal druk. Bussen vol indianen poogden een mooie plaats te vinden vlakbij de ingang, waar het een dringen was. We besloten het geheel vanaf een hogere plaats te aanschouwen; een trapje leidde ons naar een waterval en daarvandaan had men zicht op het badcomplex. De aanblik had wat weg van de Amsterdamse binnenstad op Koninginnedag: mensen naast, op en onder elkaar. Om ons moverende redenen, besloten we het badderen voor een andere keer te bewaren.

Dan de dierentuin. De letter "m" op het kaartje volgend, kwamen we erachter dat bij de "m" ook een pijltje stond, het dorp uitwijzend. Bij een kraampje waar wij de befaamde "melcoche" kochten (ingedampt suikerrietsap) en de aardige Ecuadoraanse verkoopster ons iets anders, ondefinieerbaars, aanbood, kwamen we er achter dat we beter een taxi konden nemen ("un dollar, señor"). De dierentuin ("un dollar, señor") was boven verwachting leuk. Trapjes, miniparkjes en bochtige paadjes leidden naar een volgend hek of een schitterend uitzicht op de nevelige bergen, een waterval en een woeste rivier.

De fauna van Ecuador was goed vertegenwoordigd: jaguars, poema's, een tapir, een capybara (een rat van een meter), verschillende apen, peccari's (één ervan vroeg hoe het met Hans ging), alsmede vele vogels zoals de condor en de toekan waren van de partij. Een groene papegaai ("Lora" heet zo'n vogel - nu snap ik de vogel in de Yacuma Lodge beter) waartegen ik "Margot" zei, werd ineens agressief.....

Na twee uur banjeren gingen we terug. Helaas geen taxi te bekennen, dus besloten we gebruik te maken van het aanbod van een Ecuadoraan terug te rijden in zijn achterbak (het was een pick-up....). Daar kregen we gezelschap van enkele giechelende pubers. Hoewel de heenreis slechts vijf minuten duurde, duurde de terugreis twee keer zo lang. Onze chauffeur kwam onderweg bekenden tegen en dan moet je uiteraard even stoppen. Dat moet ook als je er nog geen minuut later achter komt dat de benzine op is.

Teruggekomen hebben we de plaatselijke lekkernijen bij de bakker geprobeerd - de, even verderop, bereide "cuy" bewaren we voor vanavond. Ik hoop dat dan de kop van die arme cavia is verwijderd.

Marian deed vervolgens alsnog een poging haar zwemgoed te gebruiken, maar hield het, vanwege het ijzige zwembadwater, niet lang vol. De jacuzzi kon haar onvoldoende opwarmen. Omdat Marians afspraak met de masseuse pas om 17.00 uur was, hadden we nog wat tijd. Op aanraden van Hans bezochten we een café vlakbij het hotel om de "beste koffie van Baños" te drinken. De eigenaresse, een Deense zwangere dame, hield geen moment haar mond. Ze deed zozeer haar best haar waren aan te prijzen, dat ik vrees dat ze meer weerstand dan sympathie opwekt. Na een paar borrels bij het zwembad gingen we met een deel van de groep de langverwachte cavia eten. Het idee was bijzonderder dan de smaak. We besloten de dag in het hardrockcafé (meer Madonna en Kylie Minogue dan hardrock) met een paar goede cocktails.

Al met al een zeer prettige dag waarin de inmiddels befaamde Djoser factor (1 tijdseenheid Djoser = 2,20371 tijdseenheid) geen rol kon spelen.

 

Datum: 6 juli

Naam: Marian

Na 's ochtends ontbeten te hebben bij de "Duitser" tegenover ons hotel (wij konden het geouwehoer van de Deense niet meer aanhoren), zijn we vertrokken richting Riobamba. We bleken te overnachten in een leuke haciënda, een koloniale boerderij. Na onze bagage gedumpt te hebben, werd de groep in tweeën gesplitst. Eén groep actievelingen (te weten degenen, die de berg Chimborazo gingen beklimmen) en een groep, die de plaatselijke markt zou bezoeken. Ik had gekozen voor de eerste groep, alhoewel ik best een beetje opzag tegen de klim na alle verhalen over hoogteziekte, hoofdpijn, enz. Met de bus zijn we vanaf Baños 3000 meter gestegen. Voordat we op het gewenste punt (4800 meter) waren, hebben we nog een wedstrijdje "vicuña spotten" gedaan. Deze beesten lijken een beetje op lama's. Onze chauffeur César won de trofee, een borrel. Later stond een groep vicuña's zelfs op de weg, zodat we mooie foto's konden maken.

De laatste 200 meter naar een huis, waar we een stempel konden halen, hebben we te voet afgelegd. Morbide detail was dat we direct geconfronteerd werden met een aantal grafstenen van actievelingen, die de tocht niet gehaald hadden. Er zijn namelijk ook idioten, die naar de top willen lopen; dat betekent klimmen tot 6310 meter!

De 200 meter, die wij zouden doen, bleek inderdaad ontzettend zwaar. Ik heb het eindpunt gehaald, maar kwam als een hijgend bospaard aan. Tien van de zestien mensen van onze groep haalden het eindpunt. Over conditie zei dat niet veel; meer over hoe je lichaam op hoogte reageert.

Na deze klimpartij zijn we teruggereden naar Riobamba waar we een winkel hebben bezocht waar producten van de tagua-noot werden verkocht. We kregen nog een demonstratie.

's Avonds hebben we gezamenlijk gedineerd in de haciënda, alwaar een Ecuadoraanse band vrolijke muziek ten gehore bracht. Zo eindigde een inspannende, maar leuke dag.

 

Datum: 7 juli

Naam: Margot

Verslag van een lange, spannende dag door de "plasgeitenbreier".

Na een korte, voor sommigen enigszins onrustige nacht - waarin brandjes koelbloedig met flesjes water en handdoek geblust zijn, is iedereen aan de ontbijttafel verschenen.

We vertrokken (ik met een big smile, omdat ik een kilometer fax van mijn geliefde had ontvangen ........ eindelijk) naar de trein in Riobamba. Om iets over zessen zaten we (met moeite .........pfoe!) bovenop de trein, die om 7 uur zou vertrekken. Dus, nog maar "even" er af om te ......... plassen op een Ecuadoraans toilet (need I say more?). Iets na zevenen begon de reis. Wat een belevenis! Na een stop voor het broodtrommeltje van de conducteur, die uitgebreid met zijn vrouw ging babbelen (!!!), trokken prachtige landschappen aan ons voorbij. Er werd onderweg gestopt om varkens en koeien in te laden.

De eerste stop was in Guamote na 2,5 uur (zou ik dat halen qua ....). De trein zat bomvol bovenop, je moet niet nadenken over veiligheid hier, de verkopers(tjes) liepen op een richeltje van ongeveer 10 cm en grepen de toeristen af en toe bij handen of knieën. Wat eng, maar het went! Een onbeschrijflijk mooie rit naar Alausí, niet qua billen en botten e.d., maar qua uitzicht, volgde! Best heftige diepten af en toe, dat beloofde wat voor de Duivelsneus. Ik kreeg een beetje de zenuwen.....!

Het werd warmer en warmer, de zon brandde fel en we kregen een barbequegevoel, waarbij we zelf dus als vlees dienden. Factor 15 is peanuts. De Duivelsneus zelf (gedeelte drie van de rit) viel mij reuze mee, het spektakel was wel enorm en het ontsporen ook wel .... eh ...... apart. Ik zag naast me een Ecuadoraanse gastouder enigszins paniekerig kijken, maar alles liep o.k. af (wat dit verhaal bewijst). Twee jongens waren op de een of andere manier beneden uitgestapt en toen de wagon met veel toeters en bellen, na van kant gewisseld te zijn, wegreed, waren ze niet opnieuw ingestapt! Dus moest de trein weer een stuk terug, de jongens een eind klimmen! Ze werden met gejuich binnengehaald. Hans en consorten hadden IETS ANDERS in gedachten gehad.

Terug in Alausí zijn we in de bus gestapt (na een pitstop!) en gereden richting een Ecuadoraanse Mac. Op enkelen na, hebben we hier een hapje warm gegeten. In de bus viel bijna iedereen in slaap, behalve degenen onder ons met een strak bioritme (R.) en ik, Karin en César (off course!?!). Het uitzicht was zo prachtig mooi, dat ik kostte wat het kost wakker wou blijven. Grote hoogten, lappendekenbergen en een stralende zon.

Voor César een pittige rit, zeker omdat de weg voor een gedeelte weer uit kiezelstenen bestond en er heftige haarspeldbochten gemaakt moesten worden. We reden een van de twee provincies binnen waar de huizen luxer gebouwd zijn. Dit komt omdat de mannen in het buitenland werken, de grootste inkomstenbron van Ecuador, vertelde César. Het is maar goed dat we niet naar Huigra zijn gegaan, want de vrachtwagens voor de, voor morgen geplande wegblokkades in die buurt, reden ons al tegemoet.

Het programma is dus iets "ingedikt" en dus kwamen wij omstreeks 17.00 uur aan bij Ingapirca. We kregen een zeer goede uitleg van een guide. Mooie verhalen over de Inca's , de Cañaris, de zon en de maan. Broers, die oorlog met elkaar voerden, waardoor er weinig van Ingapirca overbleef en nog veel meer...... Om 18.15 uur reden we weg naar Cuenca. Daar kwamen we om 20.15 uur aan.

Ik heb om 20.30 uur een pizzaatje gegeten met een groepje, na in het hotel helaas non op het rekest te hebben gekregen, want veel fut zat er niet meer in. Dus ben ik om 23.00 uur lekker gaan slapen onder mijn kinderdekentje.

 

Datum: 8 juli

Naam: Farina.

Vanochtend hebben we uit kunnen slapen (de excursie naar de Panamahoedenfabriek begon pas om 10.00 uur).

Eerst hebben we geprobeerd te ontbijten. We hadden een leuk tentje in het centrum gevonden met zelfs een tuintje erbij. Na drie kwartier kreeg Richard zijn lokaal ontbijtje, maar ik kreeg niets. Omdat we op tijd terug moesten zijn voor de excursie, hebben we snel afgerekend en zijn we vertrokken.

De Panamahoedenfabriek was maar 10 minuten rijden vanaf het hotel. Eerst kregen we uitleg hoe deze hoeden gemaakt worden. Een Ecuadoraanse schone in mooie kleding zat voor ons (toeristen) te vlechten. Het hele proces van maken is best interessant om een keer te zien. Na de uitleg brachten we een bezoekje aan de winkel. Hier was de keuze toch wel wat beperkter dan in het magazijn, waar vele modellen in allerlei kleuren voor de export lagen.

Elf van de achttien mensen uit onze groep hadden een hoed gekocht. De prijzen varieerden van 10 dollar tot 300 dollar, afhankelijk van de fijnheid van het vlechtwerk.

De middag was ter vrije besteding. Wij hebben het centrum van Cuenca verkend. Ook hebben we kaarten geschreven voor het thuisfront. 's Avonds hebben we heerlijk pizza gegeten in een Italiaans restaurant. Het was een rustig dagje.

 

Datum: 9 juli

Naam: Richard.

Vandaag is de groep weer verdeeld in twee groepen. De ene groep is naar: "Area National de Recreation Cajas", waar een grote hoeveelheid aan meren te bezichtigen is. De overige groepsleden, waaronder wij, zullen deze dag voor onszelf houden.

Als eerste zijn we wederom op zoek gegaan naar een plekje om ons ontbijt te nuttigen. Na een wandeltocht van zo'n drie kwartier, zijn we in een ideale "eetzaal" terecht gekomen. Hier hebben we een heerlijke vruchtenyoghurt op en een groot glas sinaasappelsap (vers geperst). Hierna zijn we even teruggelopen naar het hotel om onze was te halen en deze weg te brengen.

We hebben gisteravond de tip van Simone en Erwin gekregen dat er zeer veel leuke marktjes in de buurt zijn en dat deze zeker de moeite van het bezoeken waard zijn. Hier hebben we de rest van de ochtend rondgelopen, tussen de varkens, penzen, hersenen en fruitsoorten. Na dit bezoek zijn we naar de rivier gelopen en hebben hier een bezoek gebracht aan "Museo del Banco Central". Hier hebben we een uur rondgelopen. Vooral de eerste verdieping was erg mooi. Hier loop je van de ene stam naar de andere, waarbij de overgang gemarkeerd wordt door de woning waarin de stam traditioneel woonde. Ook was er nog een expositie over de martelgang van Jezus aan het kruis. Dit was niet zo spectaculair. Het aparte aan het museum is, dat het is gebouwd op de fundamenten van een oude Incavesting.

Na het bezoek aan het museum zijn we via een bakker (lokale) naar het plein voor de Kathedraal gelopen. Hier hebben we genoten van de lunch en de mensen om ons heen. Hier kwamen we ook Ronald en Marjan tegen, die vol met adrenaline, bij ons verslag doen van een verijdelde overval. Twee kerels hadden een duidelijke bedreigende mededeling gedaan toen twee helden van de lokale gemeente tussen beide kwamen. Gelukkig is er niets gebeurd.

Na dit voorval zijn we naar de kathedraal gelopen om deze van binnen te bezichtigen. Vanuit de kathedraal hebben we nog een bezoek gebracht aan de bloemenmarkt en hebben de middag afgesloten met een ijsje en een drankje bij de Italiaanse ijssalon.

Na deze drukke middag hebben we een uurtje of 2 in de lobby van het hotel zitten praten met iedereen, die binnenkwam.

's Avonds zijn we gaan eten aan het grote plein voor de kathedraal. Hier liepen we Hans, Bianca en Tineke tegen het lijf en hebben we heerlijk gegeten.

Na aankomst in het hotel zijn we snel naar onze kamer gegaan voor weer een nacht rust.

 

Datum: 10 juli

Naam: Hans.

Het was weer een goede dag. Het regende weliswaar soms, maar het was niet koud. De stad (dorp van 600.000 inwoners!) is ons wat vertrouwd geworden en wat "thuis". Misschien was het verblijf in Cuenca één dag te lang (door omstandigheden). De "vrije dagen" echter, zonder groep en zonder uren bus, geven ook gelegenheid tot "bijkomen". De tocht is overigens voor mij druk genoeg.

Het hoogtepunt van de dag was toch het ontbijt met zijn allen. Karin, onze onvolprezen begeleidster, had een Ecuadoraans partijtje georganiseerd, ter ere van Hanneke die (pas) 43 jaar werd. Om 9.00 uur bij de "Hollandse ijssalon": kleurige ballonnen, serpentine en feesttoeters. Aan het plafond hing de typisch Ecuadoraanse kindervreugde: een papieren, bont gekleurde, cilindervormige, platte doos, met Smiley en twee trekdraadjes, om de snoepinhoud uit te storten, nadat de geblindeerde jarige ze gevonden heeft. Hanneke en Marleen kwamen binnen, gelokt door de misleidende uitnodiging om een verandering in het reisprogramma te bespreken. Maar dat werd: "Lang zal ze leven", getoeter, serpentineren, cadeautjes, omhelzingen en foto's! Goede sfeer dus. De ontbijtbestellingen waren gedaan, vóórdat men ontdekte dat er een forse verjaarstaart kwam. Ons Marleentje schoot weer direct in haar rol van verdelen en organiseren. Voor het Cuenca Weeshuis werden de ballonnen weer verzameld en werd het al uitgedeelde snoep wederom ingenomen! Erna ieder zijns weegs.

Cuenca is een vriendelijk ogend stadje. Elke vierde winkel is juwelier of winkel van sinkel. Maar er is geen straat zonder menig bewaker, met uniform en indrukwekkend schiettuig.

Tineke en Bianca, mijn reismaatjes, wilden die ochtend gaan lezen in het park vóór de nieuwe kathedraal. De regen joeg ze terug naar het hotel. Ik wandelde inmiddels naar het Museum van de Centrale Bank. Goede tentoonstellingen: religieuze kunst, archeologie ter plekke (Cañari en Inca), de stammen en culturen van Ecuador en een lesbische schilderijententoonstelling (!). Bij m'n vertrek stond buiten een westers geklede, jonge vrouw met kindje te snikken; zojuist beroofd! Minder mazzel gehad dan Ronald en Marjan dus. Terug per taxi en wat later gedrieën naar een museum, in de buitenwijken, over archeologische vondsten: een heerlijke verzameling objecten van millennia en eeuwen terug, waaronder veel beeldjes. Het plezier straalt ervan af om mensentypen van allerlei soort (mismaakten, barenden, sjamanen e.d.) treffend in klei te zetten. Leuke souvenirshop ook. Toen weer naar het Bankmuseum om aan Tineke en Bianca te tonen hoe aardig het daar was. Vervolgens terug naar eigen hotel om wat te borrelen. Onze jonge jenever is toch smakelijker dan de aguardiente hier.

Dan dit dagboek lezen en deze dag beschrijven. Mijn plannen, om allerlei over de groep en z'n leden te vertellen, komt er niet van, ofschoon het een boeiend minimaatschappijtje is in snelle ontwikkeling.

Vanavond gaan we gevijven: ons charmante bruidspaar en wij, de "drie musketiers", lekker in de stad eten. Morgen weer heel vroeg in de bus (6.30 uur). Zorgjes over het pakken straks. We gaan richting laagland en zee, waar het gemakkelijker ademen zal zijn.

p.s.: Het diner was de beste keuken van Ecuador tot nu. We waren niet alleen met 5, maar bijna de hele groep was er, tot onze aangename verrassing.

 

Datum: 11 juli

Namen: Bianca en Tineke.

Om half 7 zijn we vertrokken richting de kust. We hebben een lange reis voor de boeg. Na een korte rit, hebben we heerlijk ontbeten in een "wegrestaurant". Bianca is ziek en niet zo'n klein beetje ook. Vandaar dat ik, die dit soort dagboeken meer iets vind voor de EO-jongerendag mooi voor de taak sta deze dag te beschrijven, want Bianca heeft de gehele reis met dichte ogen doorgebracht. Na de bergen, die overigens prachtig waren, kregen wij een lekke band. Met vereende krachten (César, Han, Richard, Erwin en Margot) werd de reserveband aangesproken. Later heeft César de band ingeleverd voor reparatie bij een "bandenplakfirma".

Terwijl de rest van het gezelschap de markt afstruinde, waren wij in de gelegenheid een mooie foto te maken van een peuter met Imaan.

Vervolgens op naar zee.

Zoals het ons Hollanders betaamt, raakten wij allen in extase bij het zien van de zee. We hebben verrukkelijk geluncht aan het water met uitzicht op albatrossen, pelikanen en krabbetjes.

Daarna nog een paar uur de bus in voor de laatste loodjes. Om ongeveer 18.00 uur arriveerden we in Puerto López. Binnen 1 minuut lag iedereen in het zwembad. De mannen maakten natuurlijk weer bommetjes!

Verfrist zaten we aan het diner, waar Hans en Karin een zeer bijzondere combinatie van schelpdieren en pindasaus aten. Zo te zien niet zo'n succes, hetgeen later door hen bevestigd werd.

Wij kijken uit naar morgen: een luie dag aan het zwembad/strand.

 

Datum: 12 juli

Namen: Coby en Martha.

Vanmorgen lekker uitgeslapen. Na het ontbijt hebben we rondgeslenterd door Puerto López. We hadden veel bekijks, vooral van jonge schooljongetjes. Na deze wandeling waren we alweer redelijk vermoeid. Een paar stoere mannen wilden ons wel rondrijden in hun fietstaxi. Margot en haar mannetje scheurden weg. Ons mannetje had het met ons tweeën een stuk moeilijker. Het zweet stond al gauw op zijn voorhoofd. Gelukkig wisten ze ons voor vanavond al minstens drie dansgelegenheden te wijzen. Het was een barre tocht over verkeersdrempels en door diepe kuilen. Margot was weer erg blij met haar sportbeha. Na een rondrit van een half uur, was het de hoogste tijd voor een drankje. Lekker genieten van het uitzicht op de zee en de bootjes. Daarna moesten de hangmatten bij het zwembad worden uitgeprobeerd. Een duik in het zwembad leek ons iets te koud.

Na de lunch gingen we naar de visafslag. Er kwam net een boot binnen en we verbaasden ons er over hoeveel vis er in twee uren was gevangen. We vervolgden onze wandeling door de achterbuurt van Puerto López. Varkens liepen ons voor de voeten, voetballen vlogen ons om de oren, gammele bruggetjes brachten ons over een stroompje dubieus water van de ene kant van de straat naar de andere. Gelukkig waren we net op tijd op het strand om het krioel van de binnenkomende vissersboten te zien. Daarna was het weer hoog tijd voor een piña colada. Op "ons" terrasje smaakte die toch beter dan bij het zwembad.

We belandden niet in één van de drie vanmorgen, door ons gespotte dansgelegenheden, maar vonden een barretje in een zijstraatje wat veel gezelliger leek en bleek. Daar hebben we aan één stuk door met bekende en onbekende mannen gedanst. (Dat wordt weer spierpijn in de heupen) Als klapper op de vuurpijl regelde de bekende man een serenade voor ons door een toevallig passerend groepje muzikanten in de doodstille straat. Na zo'n enerverende dag lagen we snel in dromenland.

 

Datum: 13 juli

Namen: Henk en Zwannie.

Vandaag niet zo vroeg uit de veren. We gaan naar Isla de la Plata. Om 9.00 uur vertrekken we en lopen we over de boulevard naar de boot, nagestaard door het gehele dorp. Eerst gaan we walvissen kijken, succes hebben we. Alle bultruggen komen voorbij en vertonen hun kunstjes. Met weemoed nemen we afscheid en zetten we koers naar het Isla. Een wandeling voert ons langs de mooie plekjes en de vele dieren. De heremietkreeft ligt in zijn gelende huisje midden op het wandelpad op ons te wachten. Dat moet hij afgekeken hebben van de bril Jan van Gent, die doet dat ook en kan soms venijnig uithalen. De blauwvoet Jan van Gent stond ook op ons te wachten, een geweldig mooie vogel. Naast de uitgebreide uitleg van de gids konden we ook genieten van een walrus, die op de rotsen lag uit te buiken. Verder hebben we nog vele andere vogels gezien. Jammer dat het weer wat betrokken was, voor echt mooie foto's heb je de zon nodig.

Na de wandeling, de lunch. Twee broodjes, fruit en drinken. Klein stukje varen en snorkelen. Er waren veel vissen te zien. Voor de verwenden onder ons viel het wat tegen, maar toch de moeite waard. 's Avonds eten in Dolfin Magica. Het duurde even, maar er werd een voortreffelijk maal geserveerd. Ondertussen vertelden Martha en Coby over hun ervaringen met de walvisvaart. Het viel wat tegen, wel veel vissen gezien, maar geen kunstjes zoals de salto en de staartpirouette, waar wij zo van mochten genieten. Om 23.15 uur reden we weer naar het hotel om daar de wekker op 5.45 uur te zetten, zodat we op tijd klaar zijn voor de volgende etappe.

 

Datum: 14 juli

Namen: Irma en Françoise.

De dag van "de Bus"

Om 6.00 uur begon de dag met luid gebonk op onze deur, door Karin! We keken uit het raam en "de Bus" stond al "kaal" klaar. Geen vlekje aan de lucht.

Met het hanengekraai op de achtergrond begaven wij ons naar de eetzaal waar een snel ontbijt werd geserveerd (deze snelheid is niet de gebruikelijke Ecuadoraanse wijze). Ook de zeer onbekende drankjes op onze rekening konden de pret niet drukken.

Om 7.00 uur was het dan zover, instappen en wegwezen. Vanuit de achterzijde van "de Bus" konden we de, al dan niet kale, hoofdjes zien schudden.

Na U-2 en de lambada was "de Bus" een rijdend feestje. Onder gefluit van César werd de polonaise door Karin en Ronald ingezet.

Dit alles was te saai om voort te zetten, het kon niet uitblijven....... Met het woord "problemos" werd "de Bus" aan de kant gezet om zo de saaiheid van onze reis te doorbreken. Weer een lekke band!

Een ieder sprong uit de bus, de tijd werd geklokt. Het ANWB-team stond al met groot materiaal te zwoegen. Reserves van dit team maakten gebruik van de natuurlijke baños.

Zeventien minuten later stoof de bus al weer weg, uiteraard met iedereen erin!

Om circa 13.30 uur stopten we voor een lieflijk eettentje waar iedereen naar het eetgedeelte schoot. Ook dit was van korte duur, daar een Ecuadoraanse kip, gevlucht uit "Jurassic Park" (door Hans herkend) een ieder attendeerde op de Ecuadoraanse rust! De benen van Richard moesten het ontgelden. Na lekker gegeten te hebben, begaven we ons weer naar onze "Bus" om de reis voort te zetten.

Al vrij snel arriveerden we op de plek van bestemming, even buiten Santo Domingo. Een leuk uitziend hotel wachtte ons op; zo ook de zandvlooien en andere vraatzuchtige beestjes. Nadat de kamers verdeeld waren, begaven de "die-hards" onder leiding van Marleen zich naar het zwembad. Daar werden de zwemkunsten getoond. De zwakkeren (lees: dorstigen) onder ons begaven zich naar het terras voor een heerlijke piña colada of een koele cerveca.

Gelet op de titel kan "de Bus" ook op deze pagina niet wegblijven. Duisteren onder ons voelden zich ingegeven, kennelijk van boven, om "de Bus" te bekladden. Tineke achtte zich genoodzaakt rake klappen uit te delen met als gevolg dat het reinigingsteam zich naar de bus begaf en ....... niet meer terugkwam. Ook hier maakten we ons niet druk over!

Na verscheidene piña coladas, welke Bianca in haar vloeiend Spaans bestelde, begaven wij ons over een wankele brug, al dan niet ontstaan door de piña, naar onze luxe lodge. Om 20.00 uur moesten we immers eten.

Ook op deze pagina wordt "de Bus" niet onberoerd gelaten.........ja hoor, weer!

Als Lucky Luke's trokken wij onze fototoestellen om als ramptoeristen het leed om "de Bus" te doen vastleggen. Er werden foto's geschoten van "de Bus" met één wiel, letterlijk en figuurlijk, in de put en de andere horizontaal gedraaid en van een ontredderde César. Problemos!

Na verscheidene pogingen liep ieder met luid geschater naar hun lodges, "de Bus" zielig alleen achterlatend.

Als een boer met kiespijn lachte César naar een ieder ten tijde van het avondeten. Hopend dat de volgende morgen uitkomst zal geven.

Na zo'n dag besloot menigeen onder ons de kistjes op te zoeken. Natuurlijk niet de echte "die-hards", die nog een borrel op "de Bus" dronken.

Dat Martha en Coby "het nachtleven" beter bekoren dan "het dagleven" bleek al snel.

Het drama van "de Bus" kwam pas na verscheidene drankjes ter ore van de meiden. Als ramptoeristen begaven zij zich ook 's nachts naar de plek des onheil en alle standjes van "de Bus" moesten worden vastgelegd.

Met pijn in de buik van het lachen (of van de piña/cuba libre?) gingen de "die-hards" de binnenkant van hun oogjes bekijken.

Dromend over een goede afloop van "de Bus"!

 

Datum: 15 juli

Naam: Karin.

Als mentaal verrijkingsmanager van deze club, kan mijn bijdrage aan dit dagboek uiteraard niet ontbreken!

Na de enigszins beschonken nachtelijke inspectieactie van de bus, ben ik als een blok in slaap gevallen. Helaas wel bezocht door boze dromen waarin de meest vreselijke rampscenario's van kapotte en weggezakte bussen zich afspeelden.

Vroeg uit de veren dus om al duimendraaiend naast de bus te hopen op een goede afloop. Hierbij werd ik bijgestaan door Richard en Ronald, die als ware persparasieten alles op de gevoelige plaat hebben vastgelegd. Met behulp van een bulldozer bleek het probleem gelukkig snel verholpen: binnen één minuut stond de bus weer als vanouds op 4 wielen.

Na het ontbijt kon het programma dus gewoon volgens plan worden voortgezet en we vertrokken richting de vertrekplaats van het raften.

De 9 rafters, in de leeftijd van 10 tot 66 jaar (!), werden verwelkomd door super-Claud, die zichzelf helemaal geweldig vond. De oudste en wijste (?) van ons gezelschap heeft even de Nederlands betekenis van zijn naam - kloot - uitgelegd en toen mochten we hem allemaal big-Claud noemen.......

Na een uitgebreide veiligheidsinstructie, waarin werd uitgelegd hoe we ons uit de gevaarlijkste situaties konden redden, vertrokken we in twee rafts richting de eerste rapids van de Rio Toachi.

Al snel bleek dat het zeer gestructureerde huphupteam het onderspit zou delven. Geheel niet gehinderd door structuur of gene stortte het andere team zich in de race en begeleid door hun eigen woeste oerkreten wonnen ze elke wedstrijd. Behalve natuurlijk toen Kloot zijn krachten in de strijd gooide.....

De rafttour zelf was "echt vet". Stroomafwaarts werden de rapids steeds wat heftiger, variërend van klasse 2 tot 3+. Helaas kwam Hans onderweg wel heel ongelukkig tussen wal en schip terecht. Een flink verdraaide knie en een lelijke kneuzing was voor hem helaas het souvenir van deze trip.

Na een geweldig lekkere Mexicaanse lunch aan de oever van de Rio Blanco stond ons nog een volgend avontuur te wachten: een levensgevaarlijke tocht over een beruchte weg richting Quito, die voor een groot deel in nevel en mist was gehuld. Voor onze chauffeur maakte dit verder niet veel uit. Bergopwaarts, vlak voor haarspeldbochten en met een zicht van nauwelijks 5 meter was het voor hem "no problema" om langzame vrachtwagens en bussen in te halen. Tijdens de vele schietgebedjes, heb ik onze onvolprezen César erg gemist!

Gelukkig heelhuids aangekomen in Quito, bleek jammer genoeg dat niet alle niet-rafters de middag relaxed en luierend hadden doorgebracht. Bianca bleek geveld door een stafylokokkenbacterie, waardoor ze rare blaren en pijnlijke plekken kreeg. Na een bezoek aan een apotheek, dokter en het ziekenhuis werd uiteindelijk door een kinderarts (!) de diagnose gesteld. Dit betekende drie dagen ziekenhuisopname, maar daarmee ging Bianca toch maar niet akkoord. Gewapend met een arsenaal aan pillen en poeders dus toch terug naar het hotel. Gelukkig zijn, zowel Hans als Bianca, onder de hoede van dokter Farina en dus in hele goede handen.

Met het oog op de ziekenboeg heb ik maar besloten te dineren in het hotel en ik ben daarna bijna slaapwandelend richting mijn bed gegaan!

 

Datum: 16 juli

Namen: Irma en Françoise.

De dag van het dagboek begon voor ons 's avonds om circa 23.00 uur (via Karin). Na een heerlijk avondeten, in the Magic Bean, begaven wij ons naar ons (bed)hotel. Alvorens wij deze bereikten, holde Karin ons achterna, al zwaaiend met deze pagina. Of wij eventjes de dag op papier wilden zetten. Daar wij elke dag onbewust beleven, proberen wij bewust de dag andersom her te beleven.

Voordat wij naar het restaurant gingen, hebben wij ons vermaakt met:

  • douchen
  • uurtjes slapen
  • internetten
  • was ophalen (erg goedkoop buiten hotel)
  • zonnen in het park
  • shoppen op de markt
  • heerlijk gegeten in een Italiaans restaurant
  • Met gids door oud-Quito

Over punt 8: persoonlijk vonden wij de rondleiding (wandeling) erg interessant, ook al sprak onze gids een vreemd soort Engels. Hij deed het leuk!

Uiteindelijk zijn we de ochtend begonnen met een uitgebreid ontbijt. Dit laatste hebben wij overigens niet gedaan, maar wordt er standaard bijgeschreven.

Goedemorgen!

 

Datum: 17 juli

Naam: Marleen.

's Ochtends moesten we om 8 uur weg met de bus om vervolgens naar de berg Cotopaxi te rijden. Alleen mijn moeder en ik dachten dat we om 9 uur weggingen. Door dit misverstand waren we bijna te laat als we Zwannie niet tegengekomen waren. In ieder geval zijn we na dit misverstand naar de Cotopaxi gereden en hebben enkele mensen besloten de Cotopaxi te beklimmen.

Op de Cotopaxi aangekomen, moesten we 300 meter klimmen tot een geel huisje waar je thee kon halen. Acht mensen hebben het gehaald, waaronder: ik, Hanneke, Karin, Henk, Simone, Erwin, Martine en Bertil. Toen we allemaal boven waren, kregen we een kop thee met heel veel suiker. Op de terugweg konden we naar beneden rennen, waarbij ik beneden een sliding maakte. Toen we beneden waren, werden we allemaal gefeliciteerd met onze prestatie. Daarna zijn we met de bus naar restaurant Rosita gereden, waar we een typisch gerecht hebben gegeten: Chuchucara. Dat was een gerecht met varkensvlees, maïs, patat, popcorn, broodje en gefrituurde varkenshuid. Na het eten zijn we naar hotel Rodelu gereden, waar we zouden overnachten. Die middag heeft iedereen of getutterd in de hotelkamer of is de stad gaan bekijken. Toen het getutter en zo voorbij was, hebben we met de groep pizza of andere dingen gegeten.

p.s.: Bertil was het eerst bij het theehuisje op 4800 meter.

 

Datum: 18 juli

Namen: Erwin en Simone.

Vanmorgen zijn we in alle vroegte opgestaan om de markten te bezoeken in Sanquisilí (of zo). Om half acht zijn we vertrokken, eerst naar de veemarkt. We hebben lama's gezien, varkens, schapen, paarden en koeien. Zo'n markt levert altijd hele mooie plaatjes op, dus weer veel foto's gemaakt. We kregen nog een paard te koop aangeboden voor $ 1, maar zagen hiervan af. Hij leek te groot om als handbagage mee te nemen. Ondanks de mooie plaatjes, kregen we toch de stellige indruk dat er niet heel best met de rechten van het dier werd omgegaan. Van Hans hebben we nog geleerd, dat een melkkoe $ 300 oplevert en een schaap $ 25. Op de valreep hebben we nog een mooie pop gekocht voor thuis.

Toen naar de Indianenmarkt. Daar sloeg de gekte toe. Hoewel ik in Cuenca al een mooi wollen vest had gescoord, waren ze hier zo prachtig, dat ik ze niet kon laten hangen. Hij is blauw met oranje en wit geworden, inclusief pompoenen aan de voorkant en een hele mooie puntcapuchon met nóg een pompoen! JOEPIE! Toen had de koop- en afdingziekte al goed toegeslagen. Erwin heeft nog een vest met lama's en zon gekocht, ik heb nog een mooie oranje muts en een tas gekocht voor een vriendin, die uit haar dak gaat van die felle kleuren. We hebben nog een spannend uitziend cakeje geprobeerd, maar dat bleek niet lekker en dit hebben we aan een zwerver gegeven.

Op weg naar de lunchplek passeerden we de evenaar. Allemaal op de foto. Ik wilde graag met 1 voet op het noordelijk halfrond en met 1 voet op het zuidelijk halfrond. Er is nog een poging gedaan tot groepsfoto, maar dit mislukte jammerlijk omdat de man (fotograaf op ons verzoek) er kennelijk niets van begreep.

Tijdens de lunch hebben we het lekkerste broodje gegeten van de hele vakantie, mmmmmmm............

Op exact de voorspelde tijd (half 4) kwamen we aan in het hotel. Volgens mij slapen wij in een 1-persoonskamer, maar goed.

In deze stad hebben we alwéér een markt ontdekt, dus nog snel een muts voor Erwin en een ring voor mij ingeslagen. Bovendien vast ideeën opgedaan voor de koopwaar op zaterdag.

's Avonds met Martine en Bertil heerlijk gegeten. Nu moe van de wijn in bed.

Welterusten!

 

Datum: 19 juli

Namen: Martha en Coby.

Omdat Martha, zonder borrel op, zichzelf nog niet in staat acht om in dit dagboek te schrijven (terwijl ze dat van haarzelf net wel heeft bijgeschreven), begin ik (Coby) maar, en wel vol goede moed. Hoewel ...........

Naar aanleiding van ons vorige stuk (zie 12 juli), hebben we commentaar gekregen à la: "Jullie hebben zelf zeker nog een ongecensureerde versie van "wist u dat ........?" en, toen men Martha in haar eigen dagboek zag schrijven: "Dat is zeker de schunnige versie?" Wat natuurlijk waar is!!!

Wel, wat waren de activiteiten van vanmorgen? Een deel van de groep is in Otavalo gebleven. Het grootste deel waagde zich aan een wandeling van 3 à 4 uur rond het meer "Laguna de Cuicocha". Richard & Farina en ondergetekenden besloten tot een "compromis": een kleine wandeling "rond" het meer, of liever gezegd, 10 minuten zoeken naar het restaurant, daar eerst genieten van een welverdiend drankje en vervolgens de boottocht maken. Helaas bleken de roeibootjes, uit onze fantasie, multipersoons motorboten te zijn, waarbij de kapitein annex gids ons iets probeerde te vertellen over het meer. Met het Spaans van ons vieren (ja, ja, we hadden voor onszelf plus één "spookopvarende" betaald, zodat we een privé-boot hadden. Eenzelfde exemplaar als waar ná ons wel dertig gillende mensen werden ingepropt), nu ja, met ons niveau van Spaans hebben we het volgende begrepen: het hele meer is een nog actieve vulkaan. Her en der waren door "gaswerking" luchtbelletjes te zien. Het meer is 180 meter diep (met dank aan de standaardvragen in Richards "Hoe en wat in het Spaans"- boekje). Na deze enerverende boottocht werd mijn voorstel om nog even naar het restaurant boven op de berg te lopen vol stilzwijgen beantwoord. U begrijpt het al, we stegen met een drankje neer op het zonnige terrasje. De wandelgroep was nergens te vinden, maar César wel. Zijn versie van "op de bus passen" bestond uit een onderhoudende conversatie met een onbekende blondine en het helpen van Martha met het uitzoeken van een allercharmantst hoedje.

Na vier uur was de wandelgroep nog niet terug. Wat zou er gebeurd zijn? Was er, naast wellicht wat extra oponthoud door rust-, drink-, c.q. plaspauzes, weer iemand met salto voor- dan wel achterwaarts de berg afgerold? Enfin, Martha en ik besloten maar vast aan onze lunch te beginnen. Na vier uur en drie kwartier was de hele groep dan binnen.

Met een vest rijker, gingen we op weg naar het leerdorpje Cotacachi, waar de rest ging lunchen. Sportief als we zijn, besloten deze twee dames het schattige dorpje vast te verkennen. Al te lang mocht dat echter ook niet duren, daar we onze krachten wilden sparen voor de disco vanavond, waar ons door de reisgidsen de prachtigste Indianen met lange paardenstaarten zijn beloofd. Na een bliksembezoek aan het weversdorpje Peguche, waar Françoise en Irma een lange sliert kinderen met zich meevoerden omdat ze niet aan hun smeekbedes konden weerstaan om armbandjes te kopen, besloten we dan ook de resterende uurtjes voor het eten alvast te gaan "voorslapen". Gezien de toename van het aantal tangconstructies in mijn geschreven werk, denk ik dat het de hoogste tijd is dat Martha verder schrijft. Het uitgaansleven is sowieso haar favoriete onderwerp. En na het eten zit er toch ook minimaal één borrel in.

(Heeft Martha hier wel zin in? .......... Eerst maar even slapen).

Het is nu 1.30 uur, een nette tijd om "thuis" te komen uit een supergezellige bar met mannen met paardenstaarten uit Otavalo. Hoe is de avond verlopen?

Eerst gezellig gegeten met Margot in een pizzeria. Daarna om 22.00 uur verzamelen in het hotel voor het stappen. Eén bekende man met zijn harem (Karin, Margot, Martine, Coby en Martha) trokken erop uit. Na wat uitgaansgelegenheden kritisch te hebben bekeken, belandden we in "Pena Jampa". Heerlijke live music en lekker dansen met onze bekende man, die ons te hulp kwam, als we in nood verkeerden. Maar waar waren de mannen met de paardenstaarten? Ons geduld werd danig op de proef gesteld. De concurrentie was dan ook hoog met het grote aantal toeristjes. Onze jongste, Karin, had het eerst beet, maar moest het helaas stellen zonder staart. Ook had hij afstotelijke groene kauwgum. Gelukkig kwam onze bekende man haar te hulp. Haar volgende had ook geen staart, maar wel kauwgum, deze was echter roze. Dat was wel naar haar zin. De bekende man oefende ondertussen de Ecuadoraanse danspasjes met Martine. Toen Coby even ging rusten, verscheen er uit het niets een superbeweeglijke indiaan met, jawel ....... ook een paardenstaart, die niet meer van Martha haar zijde was te wijken. Lang hoefde Coby ook niet te rusten, want daar verscheen, een minder beweeglijke, maar jongere indiaan en jawel ............ ook met paardenstaart om met haar te dansen. Wij kunnen dus met een gerust hart deze dag uit het dagboek afsluiten!

 

Datum: 20 juli

Naam: Marjan.

Voor een groot deel van onze groep was dit de laatste (echte) vakantiedag. Deze dag stond in het teken van de grote markt in Otavalo waar - gelet op de toegenomen hoeveelheid bagage bij vertrek - groots is ingekocht. Het was een vrolijke, gezellige markt. Naast de gebruikelijke wandkleden en truien met indiaanse print, werden er ook verscheidene souvenirs verkocht, soms naast grote stukken vlees of kip. Veel van de koopwaar zou bij ons direct in een kast verdwijnen en daarom beperkten wij de inkopen zoveel mogelijk. Na een lunch in een klein restaurantje bij het hotel, zijn wij richting hotel gegaan, waar we rond 2 uur 's middags zouden verzamelen voor vertrek naar Quito. Ook Joke en Rob sloten zich weer aan bij ons aan, zij hadden de afgelopen twee weken op eigen houtje rondgereisd.

Rond 4 uur 's middags arriveerden we bij het ons inmiddels bekende hotel in Quito. Vanavond zullen we in een Argentijns restaurant "het laatste avondmaal" nuttigen en afscheid nemen van Karin en César. Bij die gelegenheid zullen wij hun een cadeautje en de ingezamelde fooi geven. Morgen vertrekken we gezamenlijk naar de luchthaven, waar een deel van de groep terugvliegt naar Amsterdam en een deel naar de Galapagoseilanden vliegt. Helaas behoren wij tot de eerste groep.......

*****

Free Joomla! template by L.THEME